دوستی می گفت چند روز پیش در لندن با سرویس در حال عبور از برابر یک خوار بار فروشی بودم که لوحه ی نصب شده بر سر در این فروشگاه بسیار توجهم را جلب کرد. نوشته بود "فروشگا ... الکابل" عربی نبودن این عبارت و اشتباه نگاشته شدن آن مرا به یاد وطنم می انداخت که در آن از وزیر و وکیل و رئیس و مرئوس همه به جان زبان فارسی افتاده اند و در پی ریشه کردن آن اند. به یاد کتاب های درسی افتادم که در این شش سال اخیر و بعد از رفتن طالبان و آمدن این گروه های به اصطلاح دشمن طالبان درس داده می شود و به حدی پر از غلط های فاحش و شرم آور است که آدم حیران می ماند که پدید آورندگان این کتاب ها چقدر بی رحم بوده اند و چقدر با سرنوشت نسل های آینده ی ما بازی کرده اند و زبان و سواد آنان را با چه نیرنگی از آنان گرفته اند و جالب این است که منادیان دفاع از ناموس زبان و فرهنگ فارسی همین کار را کرده اند و نه دیگران. باری، روز دیگری که باز از آن محل می گذشتم از سرویس پیاده شدم و رفتم که این وطندار خود را ملاقات کنم. چون دیگر شکی به افغان بودن این آدم نداشتم. رفتم و بسیار مودبانه به او گفتم که حتما متوجه اشتباه نشده و ناخواسته کلمه ی فروشگاه به صورت فروشگا نگاشته شده است. اما این آقا اصرار می کرد و می گفت هیچ اشتباهی رخ نداده و او خوب می داند که چه چیزی درست و چه چیزی نادرست است و نیازی به تذکر دیگران هم نیست.  بعد از چند روز شاهد بودم که فرد دیگری که او نیز افغان بوده و با دیدن این لوحه حس کرده که حالا تشت رسوایی ما در لندن هم به این صورت از بام بی سوادی و جهالت می افتد، آمده به این آقای کله شخ گفته آغا جان ایرانی ها به ما می خندند، خود را به لودگی نزن به لحاظ خدا! اما ظاهرا عذر و زاری های هموطن دیگر ما هم فایده ای نداشته است چرا که هنوز آن مرد  در زیر همان لوحه ی غلط به فروشندگی می پردازد. او در واقع دو نوع فروشندگی دارد یکی فروشندگی خوار و بار و یکی فروشندگی فرهنگی که متاسفانه دیگر هیچ مدافعی ندارد و در هر جایی به ریشه اش تیشه زده می شود.  شما چه فکری در این باره دارید؟