هشت ماه قبل،فکر میکردم وقتی به لندن بیاییم همانطوریکه از عزیزان و وطن دور میشویم هیچ هموطن و همزبان خویش را هم نخواهم دید،اما خوشبختانه برخلاف انتظار در شرق و غرب لندن خانواده های زیاد افغانی بود و باش دارند. جالبتر از آن اینکه دو ایستگاه پایینتر از منزل ما در روزهای شنبه، سه شنبه و پنجشنبه مثل بازار تیتانیک خودما که در دریایی خشک کابل موقعیت داشت تعدادی زیادی از برادران افغان با چند تن  مهاجرین خارجی بازارکی میارایند که هر چیزی  از شیر مرغ تا جان آدمی در آن میتوان یافت،ولی در غرب لندن بازار پررونقی است در محله ی سوت هال که در تمام روز های هفته بر روی مشتریان باز میباشد. آنجا دیگر زبان انگلیسی را میتوان فراموش کرد چون همه فروشند گان دری ویا اردو زبان اند. با این همه در ملک مردم آدمی احساس عجیبی می داشته باشد.